Historia wstrętu

trwa ładowanie paska...

Idź do strony:

[Hide]

Będziemy to otwierać na podwórku. Nikt sie nie zgodził aby robić to w domu. A, że lubimy wyzwania i głupie zabawy to podoba mi się ten pomysł. Będzie śmiesznie

[mgr_scout]

Powodzenia

[tobole13]

<embed type="application/x-shockwave-flash" src="http://www.youtube.com/v/vcnfEVqNdoA" width="425px" height="350px" AllowScriptAccess="never" quality="high" wmode="transparent" /><noembed><a href="http://www.youtube.com/v/vcnfEVqNdoA" target="_blank">http://www.youtube.com/v/vcnfEVqNdoA</a>
Ja bym na pewno tego nie spróbował  
Tosz to już jest extream survival  

[Hide]

Ok. Zjadłem, żyję.

Kupa zabawy była juz podczas otwierania puszki. Robiliśmy to w domu, w garnku z wodą. Aromat momentalnie wypełnił pomieszczenie. Najpierw bardzo delikatny i bliżej nieokreślony, później sie nasilił i pachniało jak tetrowa pieluszka z niemowlęcą kupą. Gdy węch się przyzwyczaił to pachniało jak cebulka z kiszonych ogórków. Jednak to co widzimy na filmikach i czytamy w opisach jest bardzo przesadzone. Zapach można wytrzymać i się nie skrzywić. Ubaw po pachy
Czas zajrzeć do puszki. Widać w niej przyjemnie połyskujące w środku różowiutkie tuszki. Na szczęście mieliśmy filety i przyjemności z oprawiania rybek nie było. Wcześniej przygotowany chlebek z ziemniaczkiem, cebulką i śmietaną już czekał, ale grzechem byłoby nie spróbować prosto z centrali. Hops. Rybka do ręki i bez zastanowienia do ust. Zdziwienie. Nie było to smaczne, ale dało się przeżuć i połknąć. Słone z posmakiem owocu duriana czyli cebulka z gnijącym ciałem. Ryby to nie przypominało wcale. Później nałożyliśmy na kanapeczki. Także fajerwerków nie było. Zwykła, niedobra kanapeczka. Oczywiście łzy ze śmiechu leciały strumieniami
Po paru chwilach przyszedł czas na druga kanapeczkę. I tu juz nie było tak kolorowo. Wchodziła znacznie ciężej, były chwile zawahania, trwało to dłużej, ale wszystko zostało zjedzone. Smak już nie był taki słaby. Bardzo mocno trąciło pieluchą. Ja zjadłem dwie i się najadłem, a kolega zjadł 4. Obyło się bez wymiocin.

Powiem tak.
Historie i filmiki są troszkę przesadzone, albo to ludzie byli bardzo delikatni Z mieszkania zapach bardzo szybko wywiało, ręce po 5-cio krotnym szorowaniu CIFem nadal śmierdzą kałem człowieczym. Jednakowoż da się to zjeść i jest to bardzo ciekawym doświadczeniem. Więcej się tego nie podejmę

[Bananczyk]

Może to zależy kto te rybki robi, kiedyś widziałem program na kanale Travel gdzie laska podróżowała po świecie i jadła najróżniejsze hardcorowe przysmaki - smażone penisy i takie tam inne regionalne dobrodziejstwa. Kobita była znieczulona w sumie, bo był to już któryś odcinek z rzędu i wcinała najróżniejsze paskudztwa ale jak zajechała do Szwecji do jakiejś małej fabryczki i właściciel poczęstował ją omawianym przysmakiem to dziewczynę rzucało po podwórku podobnie do tych gości. Więc myślę że może to zależeć od producenta tego ścierwa, może mieliście po prostu wersje light dla początkujących smakoszy 

[Hide]

Wersja była ta sama co na filmikach. Puszka z czerwonym wilkiem To był pierwszoroczny śledzik. Słony, a puszka była niezbyt napęczniała. Drugoroczne są juz nieco inne w smaku, a puszki zaczynają przypominać piłki Tak czy inaczej ludzie na filmikach mieli identyczne puchy jak my, ale reakcja była inna Może to podejście. Wiedzieliśmy mniej więcej czego się spodziewać, a każde impulsy który mogły doprowadzić do sytuacji nieprzyjemnych zabijałem nieopanowanym śmiechem lub zabawnymi komentarzami.
Autoobrona kolegi polegała na tym, że wmawiał sobie chęć jedzenia tego. "To ja se zrobię jeszcze jedną, tylko więcej śledzika dam. Nie jest takie złee..."
Wtedy jest dużo lepiej, niż wtedy gdy człowiek sam siebie obrzydza i utwierdza się w przekonaniu, że jest to co zaraz zje jest tak śmierdzące i tak paskudne.

Idź do strony: